(0)

Openingsuren:

Bookmark and Share

Jouw vakbond in actie

Stakingen en betogingen halen meestal het nieuws. Maar er zijn ook minder spectaculaire mogelijkheden om voor de gewone (werk)mens op te komen. We zetten ze even op een rij.

De "lastige" vragen

Vakbondsvertegenwoordigers worden verkozen en verdedigen de werknemers in de eerste plek via allerlei overlegmogelijkheden. We praten er dus altijd eerst over.

We praten met je baas. Maar we praten ook met de verschillende overheden, dus met politici. Daar stellen we soms 'lastige vragen' voor betere loonsvoorwaarden (loonsopslag, zeker als het bedrijf goed boert), betere arbeidsvoorwaarden (bv. veiligheidshelmen of gezonde bureaustoelen) of met de overheid over bijvoorbeeld betere 'vervangingsinkomens' voor werklozen, zieken of gepensioneerden.

Dit alles vanuit de gedachte dat de rijkdom of welvaart die er is, beter verdeeld dient te worden over alle mensen. De winsten van een bedrijf worden immers niet enkel door de aandeelhouders en managers gerealiseerd, maar ook door de mensen op de werkvloer zelf. Iedereen heeft er zijn best voor gedaan, dus heeft recht op een deeltje.

Soms worden die vragen als erg "lastig" beschouwd, maar meestal kan men blijven praten en komt men er wel uit. Als het niet lukt, schieten we in actie.

De pamflettenactie

Vakbonden, gewone mensen, moeten het hebben van hun aantal. Dat is hun enige echte sterkte. Als er een probleem opduikt dat niet door overleg opgelost kan worden, komt het erop neer om eerst zoveel mogelijk mensen goed te informeren en duidelijk te maken dat er wel degelijk een probleem is. 

Soms komen zulke problemen al wat sneller als anders in de pers, zodat in één klap zeer veel mensen op de hoogte zijn. Maar meestal begint het met een bescheiden pamflettenactie, op je bedrijf of op drukke publieke plaatsen zoals het treinstation.

Een vakbondspamflet is wel geen flyer voor een party. Meestal staat er redelijk wat uitleg op en neem je er toch best even de tijd voor om het te lezen.

Velen doen dat niet en (ver)oordelen de campagne of actie zonder eigenlijk te weten waarover het gaat. Een pamflettenactie is ondertussen een traditioneel onderdeel geworden van een bredere informatiecampagne, bv. ook via internet.

Overleg?

We willen iedereen herinneren aan de realiteit. Vakbonden organiseren niet zomaar acties. We praten vooraf altijd eerst en vragen dus altijd eerst of er aan de bekommernissen van de werknemers iets gedaan kan worden.

We vragen dat altijd eerst aan ofwel de bazen zelf, ofwel aan de overheid. Er zijn geen acties zonder dat het eerst geprobeerd werd met overleg.

Ludieke en prikacties

Een pamflettenactie gaat dikwijls samen met een andere ludieke of prikactie om de aandacht te trekken. Dat kan verschillende vormen aannemen. We kunnen dat doen met een beperkt aantal vakbondsmensen of er een hele groep mensen bij betrekken.

Creativiteit is altijd heel belangrijk. Als de directie van een lampenfabriek bijvoorbeeld niet wil praten over de vragen of eisen van de vakbond, zou men tussen de middagpauze toepasselijk overal het licht kunnen uitdoen (of de lampen zelfs uitdraaien), waardoor er een soort gezamenlijke onmogelijkheid ontstaat om snel terug aan het werk te gaan.

Wedden dat iedereen, en zeker de bazen het geweten zullen hebben?

Petities

Vakbonden durven ook al eens petities (mee) organiseren. Binnen een bedrijf ligt het meestal wel moeilijk omdat de werknemers schrik hebben van de reactie van hun baas. Maar binnen een sector en vooral over sectoren heen kunnen petities werken.

Het doel is om zowel de mensen beter te informeren (je wil toch weten wat je tekent) en om zo ook een groter draagvlak te krijgen voor je eisen. Met een petitie kan je met andere woorden aantonen dat je als vakbond niet alleen staat met je eisen, maar de steun hebt van een grote groep mensen.

Vermits je met sommige petities werkelijk iets kan afdwingen van politici, worden ze hier ook wel eens voor gebruikt. Net zoals de inwoners van Antwerpen met een petitie met 50.000 ondertekenaars een referendum afdwongen over de beruchte Oosterweelbrug, kunnen we als vakbond een debat in het Vlaams of Federaal parlement afdwingen.

Zo ondersteunen we dan ook ten volle de petitiecampagne van Oxfam om kinderarbeid bij de productie van chocolade uit de wereld te helpen en hierover in het Vlaams Parlement een debat en de nodige wetgeving af te dwingen. Teken dus mee: kindslavernijlustikniet .

Betoging

Betogingen overstijgen meestal het bedrijf. Collega’s van dezelfde sector (bv. sociale sector, havenarbeiders, etc) of vanuit allerlei sectoren komen dan samen op straat om hun eisen in de verf te zetten tegenover de werkgevers, maar meestal (ook) tegenover de betrokken regeringen.  Bij betogingen worden meestal niet alle werknemers betrokken en liggen dus ook de betrokken bedrijven niet plat.

Blokkade

Sinds enkele jaren durft men al eens poorten van fabrieken of bedrijven te blokkeren. Zo blijven de werknemers wel werken, maar ondervinden de bedrijven zelf een leveringsprobleem en dus ook een probleem omdat hun producten of diensten niet meer verkocht worden.

De werknemers blijven een loon krijgen en leggen ook nog deels beslag op de producten die ze zelf maken. Zo wordt er niet enkel meer onderhandeld over de loon- en arbeidsvoorwaarden van de werknemers maar ook over de producten die ze maken. Werknemers nemen zo een stuk van het bedrijf in handen. Het voordeel voor klanten is dat zij redelijk snel terug geholpen kunnen worden. De producten moeten immers niet nog gemaakt worden wanneer de actie gedaan is.

Bij een staking wordt er niets gemaakt. De stakers beheren zo een soort stock, wat tegelijk als onderpand bij onderhandelingen gebruikt wordt. De gevolgen voor klanten zijn dus wel voelbaar, maar beperkter in duur. De werkgever voelt dit al heel sterk want hij dient wel lonen te betalen, maar krijgt geen centen binnen omdat de producten niet verkocht worden.

De blokkades bij bierbrouwers zoals INBEV en autofabrieken zoals OPEL zijn recente bekende voorbeelden.

Staking

Met een staking zitten zowel de baas als de werknemers in een lastig parket. De werkgever ziet zijn bedrijf gesloten voor klanten en kan tegelijk niet snel de klanten terug bedienen vermits er tijdens een staking ook geen stock opgebouwd wordt. De werknemers werken niet en krijgen dan natuurlijk ook geen loon. Ze kunnen geen beroep doen op werkloosheidsuitkeringen, maar wel op een stakingsvergoeding van de vakbond, als ze aangesloten zijn.

Een staking is voor niemand eigenlijk leuk. Het wordt dan ook enkel als laatste reddingsmiddel gebruikt om werkgevers te dwingen de eisen van het personeel te bespreken en eraan tegemoet te komen. Een recent voorbeeld was de staking bij geld- en waardentransporteur Brinks. De werknemers hebben toen ook enkele weken geen loon gezien, enkel een stakingsvergoeding. Zo zie je maar dat het bij die werknemers ook hoog zat. Anders zadel je jezelf niet vrijwillig enkele weken met een lager inkomen op! De klanten (banken, supermarkten) voelden de staking héél erg en lang. De werkgevers werden zelfs door de regering aangepakt op hun wanpraktijken.

Er zijn dus duidelijk veel verschillende manieren om als vakbond samen met de werknemers op te komen voor onze rechten. De verschillende manieren worden meestal gecombineerd en voordat we betogingen, stakingen of blokkades organiseren, hebben we altijd al wel andere dingen geprobeerd. Wie niet wil luisteren, zal dus voelen.

Terug Top